FINISSAGE ORANGERIE 🍊

Het Paviljoen – Orangerie

Finissage | Thursday 30.09 from 6 to 9 PM

 

A group exhibition with Katya Ev, Tom Hallet, Niels Poiz, Marius Ritiu, and Mathieu Verhaeghe

 

Curated by Ekaterina Vorontsova

 

Orangerie takes as its starting point the architecture and history of Het Paviljoen and offers a space for the growth and flourishing of diverse aesthetics, ideas, and values. Originating from the Renaissance and the gardens of the Medici family, orangeries represent a unique work of artifice, a venue for hosting plants and arts, pleasure and enlightenment. Addressing the notion of orangerie as a metaphor, the project suggests exploration from the artistic perspective of such significant notions as preservation, care, control and coexistence.

 

Orangerie has started with the contributions by Tom Hallet and Marius Ritius and has grown gradually during the period between July and September 2021 with further artists joining throughout. The finissage of the exhibition will present the outgrowth of contributions, ideas and values developed by the participants within the three-month period of the Orangerie residency at Het Paviljoen.

Orangerie 🍊

01.07 – 30.09.2021

A growing group exhibition that opens with artworks by Tom Hallet and Marius Ritiu, with further artists joining throughout.

🍊 Curated by Ekaterina Vorontsova 🍊

The project Orangerie takes as its starting point the architecture of Het Paviljoen, a freestanding transparent structure in the green court of KASK, and its specific historical context. Once a hospital building that sheltered pregnant women and most recently an exhibition space, Het Paviljoen has always been more than simply a display case.

Throughout the centuries, the function of orangeries evolved and expanded socially and practically. Originating from the Renaissance and the gardens of the Medici family, orangeries were designed as enclosed structures with tall vertical windows to grow and protect citrus trees during the wintertime. Later they would become a space for social gatherings. Far from being simply greenhouses for practical use, orangeries represent a unique work of artifice, a venue for hosting plants and the arts, pleasure and enlightenment. It is no coincidence that the renowned Crystal Palace in London was constructed for both horticulture and for exhibitions, and some of the biggest orangeries in Paris and Vienna have also been transformed into art galleries.

The idea of any conservatory, however, has had a historical relation to an outgrowth of global trade, innovation, and later, imperialism, and refers not only to the notion of care and preservation, but also to control (the extension of the growing season, and the hunt for the exotic plants for example). Addressing the concept of the ‘orangerie’ as a metaphor, the exhibition seeks to offer perspectives on such significant notions as preservation, care, control and coexistence from the artistic perspective. This Orangerie provides a space to grow and flourish – for diverse aesthetics, ideas and values.

The exhibition commences with contributions by Marius Ritiu, Tom Hallet and Sophia Attigui. The theme and the format of the exhibition is thus set by the dialogue between the artworks of these first residents of Orangerie. Marius Ritiu’s Hoia Baciu 1 (2020), a monumental sculpture in copper, resembles a tree-trunk that petrified in an ambiguous shape. In contrast, Tom Hallet’s Atargatis (A New Kind of Tenderness) (2021) evokes the process of germination, both metaphorically and literally. This fleshy sculpture, which at first glance resembles a decaying corpse, regenerates itself with seeds growing and flowers popping up through the cracks in its skin throughout the course of the exhibition. Experimenting at the verge of the graphic and the textual, the poetic and the political, Sophia Attigui contributes to the visual identity of Orangerie and will develop a work reflecting on, and reacting to, the aesthetics and ideas nurtured in the space. Orangerie will grow gradually during the period between July and September 2021 through an OPEN CALL. The finissage of the exhibition will present the outgrowth of contributions, ideas and values developed by the participants within the three-month period of the Orangerie residency at Het Paviljoen.

Thanks to Sophia Attigui, Arne Bastien, Tom Hallet, Nav Haq, Laura Herman, Marius Ritiu, Anastasia Tupikova, Georges Uittenhout.

Stock 💥
2016 - 2019

STOCK was an initiative by students that aimed to host a think tank to discuss artistic topics and themes and to produce works and exhibitions surrounding those discussions.

Later, STOCK developed a way of working where a student would be paired up with a more established artist. Each pair was granted a small residency at the glass pavilion, culminating in a show presenting the final fruit of their collaboration.


1ST SEASON

In 2016, STOCK was set up by KASK students and presented work by students in and around the glass pavilion.  STOCK wanted to take a pause to consider some of the sore spots in art: establishing value, authorship, reproducibility, originality, and so on. These conventions were examined in the organization of collections and think tanks. In this way, STOCK attempted to create space for a dialogue between the school and the studio as a context for the work of art, and the society in which the work finds itself. The STOCK framework included a range of presentations, performances, exchanges and think tanks.   

STOCK was founded by Koi Persyn, Leontien Allemeersch, Dries Van Laethem & Linus Bonduelle.

STOCK Collection #1: Untitled

06.10.2016 - 28.10.2016

Dries Boutsen, Dries Van Laethem, Florien Allemeersch, Marijs Kempynck, Sofie De Cleene, Stans Vrijsen, Thomas Vancoppenolle, Tille Pepermans

STOCK Collection #2: Copy Paste

10.11.2016 - 25.11.2016

Annelies De Prest, Cato Van Rijckeghem, Dries Cools, Felix D'Huys, Ines Claus, Linde Dumolein, Stéphane Vervaeke, Toon Bossuyt

STOCK Collection #3: STOCK.Tumblr.com

02.12.2016 - 23.12.2016 

Filip Anthonissen, Gilles Dusong, Iris Dezutter, Jasmien Bursali, Alix De Jonge, Niloufar Nematollahi, Jules Labath, Sybren Vanoverberghe, Felix Ysebaert, Mats Wosky

STOCK Collection #4: IN TIME

15.03.2017 – 26.03.2017

Esther Schelfhout, Ezra Veldhuis, Tineke Bacqué, Fleur Perneel, Hooman Jeddy, Pedram Kargar, Anyuta Wiazemsky

STOCK Collection #5: Exchange

  30.03.2017

Memory Shop

  23.04.2017 – 28.04.2017

Barbara Prada


2ND SEASON

During each month of the academic year 2017-2018, STOCK, a collective of KASK  students,  sent a single student on a blind date with another artist. For that entire month, the  two put their heads together and worked side by side in the pavilion. At the end of each working period, they presented their collaborative projects to the public.  

STOCK #6

09.11.2017 – 12.11.2017

Michiel Deprez & Lena Vandenbussche

STOCK #7

01.12.2017 – 05.12.2017

Lisa Vantorre & Wim De Pauw

STOCK #8

21.12.2017 – 22.12.2017

Valgerdur Sigurdardottir & Vincent Vandaele

STOCK #9

19.01.2018 – 21.01.2018

Iris Dezutter & Cleo Totti 

STOCK #10

16.02.2018 – 18.02.2018

Simon Masschelein & Bert Jacobs

STOCK #11

02.03.2018 – 04.03.2018

Jannes Snyers & Chantal Van Rijt

STOCK #12

29.03.2018 – 01.04.2018

Stan D'Haene & Bart Van Dijck

Vrienden v/ STOCK

19.04.2018 – 22.04.2018

Lena Vandenbussche, Michiel Deprez, Lisa Vantorre, Wim De Pauw, Valgerdur Sigurdardottir, Vincent Vandaele, Iris Dezutter, Cleo Totti, Simon Masschelein, Bert Jacobs, Jannes Snyers, Chantal Van Rijt, Stan D’Haene & Bart Van Dijck


3RD SEASON

During the academic year of 2018-2019, STOCK continued working with their previous formula where an artist would work together with a student throughout the course of one month, resulting in a collaborative project.

STOCK #13

06.11.2018 – 08.11.2018

Hilde Onis & Rudolfs Štamers

STOCK #14

29.11.2018 – 01.12.2018

Leon de Bruijne & Akane Yorita

STOCK #15

20.12.2018 – 22.12.2018

Alix De Jonge & Marie-Fleur Lefebvre

STOCK #16

07.03.2019 – 09.03.2019

Kamiel de Waal & Pieter De Clercq

STOCK #17

28.03.2019 – 30.03.2018

Hamer Kormeling & Robert Soroko

STOCK #18

23.04.2019

Hooman Jeddy & Sibran Sampers

Pressure breaks glass, but it also creates diamonds

25.04.2019

STOCK x KRAAK

Het Paviljoen 🏛
2013 - 2015

Het Paviljoen opened under its current name in March 2013 as a collaborative project between the Institute for Fine Arts (HISK), KASK / School of Arts and the Museum of Contemporary Art (S.M.A.K.).   

The first season of Het Paviljoen was coordinated by Laura Herman in 2013-2014 and the second season by Sam Sterckx in 2015-2016.  Their initiatives ranged from duo expositions to curatorial projects and solo presentations.   


FIRST SEASON

Artistic coordinator: Laura Herman
Graphic designers: Matthias Yzebaert & Jozefien Meelbergs 

Het Paviljoen opened under its current name in March 2013 as a collaborative project between the Institute for Fine Arts (HISK), KASK / School of Arts and the Museum of Contemporary Art (S.M.A.K.).

The first season of Het Paviljoen was coordinated by Laura Herman in 2013-2014.

Forms Fell to Pieces

20.03.2013 - 30.03.2013 

Kato Six & Aukje Koks

Information

Architecture, Anyone?

23.05.2013 - 30.06.2013

Erika Hock & Clare Noonan 

Truck Stop

03.09.2013 – 03.11.2013

Karl Philips & Dennis Tyfus; curated by Sam Sterckx & Dries Douibi 

Limbo Variations

22.11.2013 - 20.12.2013

James Beckett & Siet Raemaeckers

Information

Architecture of Authority en/of Surface

27.02.2014

Curatorial experiment by Laurens Mariën & Charlotte Van Buylaere

Information

Iets in de struiken werpen wanneer zich daar iets onduidelijks beweegt

14.03.2014 – 30.03.2014

Imprimitiv

Write of Spring

01.05.2014 – 01.06.2014

Kasper Bosmans, Lola Lasurt Bachs & Marthe Ramm Fortun 


SECOND SEASON

Artistic coordinator: Sam Sterckx
Web designer: Ward Heirwegh 

From 2015 to 2016, Sam Sterckx took on the role of artistic coordinator of Het Paviljoen, remaining a collaborative project between the Institute for Fine Arts (HISK), KASK / School of Arts and the Museum of Contemporary Art (S.M.A.K.).

Loading

25.06.2014 - 15.08.2014

Seppe Van Den Berghe & Bart Vermeiren ; curated by Sam Sterckx

Time is What Happens When Nothing Else Does

19.09.2014 - 02.11.2014

Hannelore Van Dijck, Benjamin Verhoeven, Edith Dekyndt, Max Pinckers, Jesse Cremers & Stephen Verstraete; curated by Dries Douibi 

Art Burger Palace

20.11.2014 - 23.12.2014

Kasper De Vos; curated by Nadia Bijl 

It’s a Kind of Magic (an exhibition in six acts)

19.02.2015 - 25.03.2015

Curated by Glenn Geerinck & Sam Sterckx

Temple of Maybe

23.04.2015 - 18.06.2015

buren (Oshin Albert & Melissa Mabesoone), Dominiek Colpaert, Geert Koekoeckx, Warre Mulder, Tom Poelemans, Samuel Vanderveken & Katleen Vinck; curated by Samuel Vanderveken 

Penultimate shots

26.06.2015 - 28.06.2015

Benjamin Verhoeven; performances by Francesca Chiodi Latini and Marijn Celea; curated by Driewerf H (Sara Cachet, Ward Dupand & Sam Sterckx)

KIOSK 📮
2006 - 2010

KIOSK is an autonomous exhibition space for contemporary art, which is situated in the anatomical theatre on the Bijloke campus of Hogent. Initially, the KIOSK exhibitions took place at Het Paviljoen from 2006 until 2010. Artistic coordinator and curator Wim Waelput invited both local as well as internationally renowned artists. KIOSK focused mainly on spatial interventions, in situ creations and performances.

Check out the current KIOSK programme on www.kiosk.art


Le souhait de disposer

28.10.2006 - 03.12.2006 

Koenraad Dedobbeleer 

Salle de dessin et coin pittoresque

16.12.2006 - 28.01.2007

Raphaël Van Lerberghe 

Review

World Wide Winter

16.02.2007 - 25.03.2007

Pieterjan Ginckels

Information

Het credo (alias de poëtica) van een suicide sensor

19.04.2007 - 27.05.2007

Honoré δ’O

InformationReview

Sun-lite

07.06.2007 - 08.07.2007

Stefaan Dheedene

InformationReview

Slow Fast

11.10.2007 - 18.11.2007

Geert Goiris

InformationReview

Painting China Now

29.11.2007 - 12.01.2008

Ondrey Brody & Kristofer Paetau

InformationReview

BLOB

27.02.2008 - 30.03.2008

Evert De Francq

InformationReview

Portrait of the Artist as a Dice Man

16.04.2008 - 25.05.2008

Freek Wambacq

InformationReview

KIOSK ROYAL

18.06.2008 - 20.07.2008

Pascale Marthine Tayou

InformationReview

One Man Show – One Man Band

08.10.2008 - 16.11.2008

Gabriel Lester

InformationReview

Inventory of the Crypt of Civilization

03.12.2008 - 11.01.2009

Sophie Nys

InformationReview

Proposal for a discotheque

28.01.2009 - 15.03.2009

Christoph Meier

InformationReview

I kiss your ectoplasm, like I would a shark

01.04.2009 - 03.05.2009

Danai Anesiadou

InformationReview

The World Turned Upside Down

20.05.2009 - 28.06.2009

Olivia Plender

InformationReview

We Will Never Surrender

30.09.2009 - 01.11.2009

Vaast Colson

InformationReview

Kiosk der Emotionen

25.11.2009 - 03.01.2010

David Bade

Information

💥 STOCK Collection #1: Untitled

STOCK #1 – UNTITLED deals with naming art. This collection questions the relevance of titles and looks into how the artist deals with titling a work. The differ functions of titles are assembled and compared to each other. The influence of a title on a work and vice versa is the starting point of STOCK’s first collection. 

💥 STOCK Collection #1: Untitled

💥 STOCK Collection #1: Untitled

💥 STOCK Collection #2: Copy Paste

STOCK #2 – COPY PASTE aims to emphasize the reproducibility of art. This collection researches the uniqueness and originality of an artwork. Eight art students question the reproducibility of their own works and the creation of editions or series. The relation between quantity and quality is the starting point of STOCK’s second collection. 

💥 STOCK Collection #2: Copy Paste

💥 STOCK Collection #2: Copy Paste

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK Collection #3: STOCK.Tumblr.com

STOCK #3 - STOCK-3.TUMBLR.COMis all about the Internet, ranging from portfolio or tumblr websites to digital profiling. Should art be virtually distributed or will this affect the artworks quality? Is the physical presence of an artwork still necessary withing an exhibition context? 

💥 STOCK Collection #3: STOCK.Tumblr.com

💥 STOCK Collection #3: STOCK.Tumblr.com

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK Collection #4: IN TIME

STOCK #4 – IN TIME challenges seven artists to approach their work through the concept of ‘PERFORMANCE’. The performative qualities of visual art and the visual qualities of performative art are the starting point. How can one approach a sculpture if the work moves in time and space? How can a performance be shown within the context of an exhibition? 

💥 STOCK Collection #4: IN TIME

💥 STOCK Collection #4: IN TIME

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK Collection #4: IN TIME

💥 STOCK Collection #5: Exchange

On the 30th of March, STOCK organizes an exchange event at KASK. Everybody is free to come with (art)work that he/she wants to trade for work of others. It can be anything: a sketch, a painting, a poem, a book, a sculpture, a piece of chewing gum, etc. There is no given value, this is decided by the two exchanging parties. All evening long, you can interact, swap, chat, drink, mix and mingle. And there’ll be some dancing too! Bring what’s yours, make it someone else’s.  

 

GREAT DEALS GUARANTEED! 

💥 STOCK Collection #5: Exchange

Een STOCK-poster

💥 STOCK Collection #5: Exchange

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

💥 Memory Shop

“The main purpose doing my research was to use my own memory baggage; as the subject and the object of my experiments. During the process of my research this work has changed. Now it is my hope to formulate these questions to a public, the questions that I have asked myself first. To enable the visitor to discover by themselves how food and memories are encoded in the human brain or how food has an influence on their actions, identity, culture and history.” 

“This is why I would like to invite you to reconnect with the absent: Space, time and feeling, through your mind. If any of my food baggage brings you to other correlated memories, times or spaces, please feel free to take the food and pay it with your own memory. Through this exploration, it’s possible to discover new ways of seeing your food, your identity, culture or country. Or maybe this is just another way to bring people together.” 

💥 Memory Shop

Aankondigingsbeeld voor Memory Shop

💥 Memory Shop

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

💥 STOCK #6

STOCK invited Lena Vandenbussche & Michiel Deprez during the month October to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will be conserved in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK is and becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists. 

💥 STOCK #6

💥 STOCK #6

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #7

STOCK invited Lisa Vantorre & Wim De Pauw during the month November to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will find its form in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists. 

💥 STOCK #7

💥 STOCK #7

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #8

STOCK invited Valgerður Sigurðardóttir (°1992) & Vincent Vandaele (°1989) during the month December to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will find its form in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists. 

💥 STOCK #8

💥 STOCK #8

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #9

STOCK invited Iris Dezutter & Cleo Totti during the month January to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will find its form in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists.

💥 STOCK #9

💥 STOCK #9

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #10

STOCK invited Simon Masschelein & Bert Jacobs during the month February to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will find its form in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists. 

💥 STOCK #10

💥 STOCK #10

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #11

STOCK invited Jannes Snyers & Chantal Van Rijt during the month February to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will find its form in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists. 

💥 STOCK #11

💥 STOCK #11

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #12

STOCK invited Stan D’Haene & Bart Van Dijck during the month March to collaborate and explore the space, the other and themselves. This dialogue will find its form in an experimental presentation on the crossing path of gentleness and powerfulness. STOCK becomes a window which shows the intermediary practices of these young artists.

💥 STOCK #12

💥 STOCK #12

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 Vrienden v/ STOCK

Following this series of presentations, STOCK invited all of these artists to return and collaborate— all together. The best of the collaborative works were brought together in the exhibition Vrienden v/ STOCK. 

💥 Vrienden v/ STOCK

💥 Vrienden v/ STOCK

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #13

STOCK invited Rūdolfs Štamers (LV) and Hilde Onis (NL) during the month October to collaborate and explore the space, the other and themselves. 

💥 STOCK #13

💥 STOCK #13

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

© Menno Van Winden

"/>

💥 STOCK #14

STOCK invited Leon de Bruijne (NL) and Akane Yorita (JP) to work together in November to collaboratively explore the space and each other’s artistic thinking and practice. 

 

Leon de Bruijne is a student from the installation department who makes kinetic installations. Ordinary objects are set in motion creating strange and absurd situations, presenting a playful encounter with daily life. Although they are easy to comprehend, the installations’ second layer asks for further investigation. His machines vary from being very explosive and destructive to being rather repetitive. Others seem to run on patiently into eternity, thus ‘time’ becomes an important theme, next to erosion and absurdity. 

 

Akane Yorita is a young artist from Japan, who’s recent research is based on the thought that we can find the notion of lines everywhere in our daily life. She creates work that examines linear phenomena from different points of view, playing with the intersection between two- and three-dimensional space. The meticulous use of fabric and threads results in works with a striking material quality. 

💥 STOCK #14

💥 STOCK #14

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #14

💥 STOCK #15

STOCK invited Alix De Jonge and Marie-Fleur Lefebvre to work together in December to collaboratively explore the space and each other’s artistic thinking and practice. 

 

In an epidemic reaction towards daily realities and its position within society, Marie-Fleur Lefebvre attacks the medium painting. She unravels the canvas until it depositions itself independently from the frame like loose strings of skin. With those fractured pieces she questions the mental and emotional values of humanity in a contemporary context. 

 

Alix De Jonge paints on the border of looking at, and not being able to look at all. Snatching the canvas in a more hidden way she searches for this ‘unaesthetic’ borderline. She is obsessed with eyes. 

 

For this STOCK they combine their shared interests in rupturing and colliding the medium of painting while exploring shared themes and symbolism they find in each others practices. 

💥 STOCK #15

💥 STOCK #15

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #16

STOCK invited Kamiel de Waal and Pieter de Clercq to work together in February to collaboratively explore the space and each other’s artistic thinking and practice. 

💥 STOCK #16

💥 STOCK #16

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #17

STOCK invited Hamer Kormeling and Robert Soroko to work together in March to collaboratively explore the space and each other’s artistic thinking and practice. 

 

Hamer Kormeling (°1995, Ma student of sculpture at KASK), creates both drawings and sculptural gestures in space, in a search for a wider expanse of possible realities. Hamer’s interest in shoe-making amongst other manufacturing techniques and crafts reflects a visual fascination with the objects, stories and structures that surround us. 

 

Robert Soroko’ (°1990) is an artist playing with lines, shapes and movements. All of this occurs through interactions with a given space, materials found, gained or made – an intuitive form of play. Robert studied sculpture (BA and MA) at the Royal Academy in Antwerp from 2013 – 2018. 

💥 STOCK #17

💥 STOCK #17

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 STOCK #18

STOCK invited Hooman Jeddy and Sibran Sampers to work together in April to collaboratively explore the space and each other’s artistic thinking and practice. 

💥 STOCK #18

💥 STOCK #18

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

© Leontien Allemeersch

"/>

💥 Pressure breaks glass, but it also creates diamonds

STOCK and KRAAK have teamed up to bring you an unmissable final farewell fete, the last event that we will ever have the pleasure of hosting at the Paviljoen! The familiar artistic concept will be in operation once again, with two student musical acts being joined by two outside artists to provide the evening’s soundscape, which is sure to knock your socks off! It goes without saying that there will also be a visual artistic contribution since we aim to thrill all of your senses. Join us for a (hopefully) unforgettable evening of delights, it’s your last chance!

💥 Pressure breaks glass, but it also creates diamonds

💥 Pressure breaks glass, but it also creates diamonds

© Pieter-Jan Verheyen

© Pieter-Jan Verheyen

© Pieter-Jan Verheyen

© Pieter-Jan Verheyen

© Shervin Sheikh Rezaei

"/>

🏛 Forms Fell to Pieces

🏛 Forms Fell to Pieces

© Unknown

🏛 Architecture, Anyone?

Shifting domestic activity to the semi-public realm, early examples of the pavilion took archetypal form as freestanding structures situated in close proximity to a main dwelling. In parallel, the phenomena of the Museum House, former private residences now open as architectural museums, similarly shift private to public experience. 

 

In their collaboration, Architecture, Anyone? brings together both Hock’s interest in the architectural and Noonan’s respective interest in display and narrative, as potential spaces to re-imagine linear models. 

 

Within the dis-purposed space of Het Paviljoen, Hock and Noonan will superimpose a horizontal, parallel architecture. Using the floor and accompanied by text, the domestic and the imaginative will take public form. 

🏛 Architecture, Anyone?

🏛 Architecture, Anyone?

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

🏛 Truck Stop

Voor het project Truck Stop werden kunstenaars Karl Philips en Dennis Tyfus gevraagd om vanuit hun eigen artistieke praktijk samen een tentoonstelling uit te werken. Het uitgangspunt: de transformatie en herbestemming van Het Paviljoen te Gent.
Historisch gezien was het glazen paviljoen, gelegen in de voortuin van het voormalige Bijlokehospitaal, een wachtruimte voor patiënten. Momenteel is het een plek zonder duidelijke functie, een doelloos object, lukraak gepositioneerd en door weinigen opgemerkt.

In Truck Stop krijgt het Paviljoen door Karl Philips en Dennis Tyfus een nieuw nut toegewezen: het neemt afstand van zijn oorspronkelijke functie als wachtruimte en wordt een ontmoetingsplaats voor toevallige en minder toevallige passanten. Tegelijkertijd laat het zich inbedden in een veranderde omgeving met drukke verkeersroutes en verbindingsassen naar alle uithoeken van de stad. Het Paviljoen wordt zo een heterogene interpretatie van een Truck Stop waar zowel de kunstenaars als de curatoren vat proberen te krijgen op de dynamieken die zo’n plek met zich meebrengt. Truck Stop – letterlijk stopplaats voor Truckers – wordt zo een plaats waar sociale en maatschappelijke facetten naar Het Paviljoen toe worden vertaald. 

Karl Philips associeert de architecturale vorm van het paviljoen met de contouren van een tankstation en neemt de ruimte letterlijk onderhanden. Hij maakt een monumentale installatie die zijn fascinatie voor maatschappelijke tussenruimtes combineert met die voor ‘autostrade architectuur’. Terwijl Dennis Tyfus eerder inspeelt op de installatie en deze transformatie: hij maakt van Het Paviljoen een sociale ‘stopplaats’. Gefascineerd door de sociale dynamieken infiltreert hij met enkele precieze ingrepen de conversaties en ontmoetingen die een plek met veel passage voortbrengen. 

 

Geen Truck Stop zonder Philips zijn Topsleepers en Tyfus zijn bUErkes. In een afgenomen interview verklaren ze waar hun, voor deze tentoonstelling gemaakte, werken voor staan. 

 

Hoe is jullie werk ontstaan? 

Karl Philips: “Door pure observatie, romantisering en een kinderlijke fascinatie. […] Soms heb ik meer affiniteit met logistieke bedrijven dan met kunstenaars. Ik heb een erge interesse in hoe een maatschappij af te lezen valt uit de publieke ruimte. De omgang met de publieke ruimte is voor mij een bepalende en inspirerende parameter van de maatschappij.”
Dennis Tyfus: “Karl Philips had eigenlijk al een volledig idee voor deze tentoonstelling nog voor ik voor het eerst de ruimte had gezien. Ik vond dat mijn enige aanvulling hier op een sociale aanvulling kon zijn: het serveren van ijskoude pinten in een boerkes glas leek me passend, aangezien ik het gerstenat het liefst in mijn kathedraal laat lopen uit dit type glas. De belettering en tekeningen op bierglazen hebben me tevens altijd aangetrokken. “ 

 

Hoe is de samenwerking tussen jullie als kunstenaars verlopen? 

DT: “Rustig, zoals dat hoort. Eenieder is na de gemaakte afspraken met zijn eigen werk bezig geweest.” 

 

KP: “Minimaal, maar collegiaal. In die zin dat Dennis het een heel vet project vond en dan zo collegiaal was mij gewoon mijn gang te laten doen. Er was weinig combinatie mogelijk in Het Paviljoen, maar door de empathie en het meedenken in elkaars werk zijn we tot een consensus gekomen. We hebben allebei een gezonde relativering als kunstenaar, bevraging van hedendaagse kunst, het autonoom zijn en de werking daar rond.” 

 

Wat bracht jullie tot deze ingrepen? 

KP: “Het Paviljoen zelf. Dit project stond al erg lang in mijn achterhoofd klaar: het topsleeper gegeven, maar niet hoe het uitgevoerd en gepresenteerd zou worden. Het Paviljoen is een binnenruimte die niet binnen is door al zijn ramen, daardoor is het de ideale presentatieplek. En Topsleepers is een werk dat je moeilijk enkel buiten kunt presenteren of enkel binnen. Het Paviljoen is dan ook de ideale plek om deze thematiek te tonen.” 

Hoe verhoudt dit werk zich ten opzichte van je oeuvre? 

DT: “Het overgrote deel van de ultra eczema-edities zijn platen of kunstenaarsboeken (of “boekjes”). Er zijn uitzonderingen, maar bijna bij al deze edities hoorde een evenement of een “sociaal moment”. De meeste platen en boeken zijn gemaakt naar aanleiding van een presentatie, eventueel in de, door Vaast Colson en mezelf uitgebate ruimte, “Stadslimiet”. Een ander voorbeeld: de UE50 tattoo werd voornamelijk uitgevoerd tijdens de tentoonstelling “Forward in time” bij LLS 387 in Antwerpen. Deze keer is enkel de editie mijn bijdrage aan de tentoonstelling.” 

 

KP: ”Er zijn zeker linken met mijn vorige werken. Dit werk valt onder mijn nieuwe term ‘Transutopia’. Dat is een soort van mix tussen Trans, komt van topsleepers, en utopia, komt van heterotopia. De vorige werken gingen over niet-ruimtes: De ruimte die het meest onaantastbaar is, maar er wel is en die te proberen omvatten. Het wordt heel vaak toegepast in onze maatschappij: als je kijkt naar humaniteit versus economie. Dit werk gaat dan weer over de niet-ruimte die wél bestaat, waar vrachtwagenchauffeurs wel slapen. Want tegelijkertijd is een topsleeper ook een spoiler waar een economisch voordeel meespeelt. Eigenlijk is het te vergelijken met de dakloze dame die achter een reclamebord woont, een vorige werk van mij Concierge 001 (2010).” 

 

Wat maakt Truck Stop tot een ontmoetingsplaats waar ideeën en confrontaties tot stand kunnen komen? 

KP: “ Mijn werk is de ‘verromantisering’ en de ‘versculpturisering’ van een Truck Stop. De echte Truck Stops bestaan niet meer. Wegens economische concurrentie zijn ze verdwenen. Nu valt de Truck stop enkel te ervaren op visueel en architecturaal vlak, er valt er voor de rest geen ruk te beleven. Niemand is echt met elkaar aan het communiceren. Vroeger wel, maar nu niet meer. Bij mijn ingreep Topsleepers is het een sculpturale adoratie naar de architectuur van de Truck Stop. Zo’n ruimte spreekt mij aan en ik weet gewoon heel goed dat een tankstation mensen aantrekt, maar ik doe het in se voor het sculpturale. Dat is mijn insteek.” 

 

DT: “Op deze vraag heb ik voorlopig geen antwoord. Ontmoetingsplaatsen komen gewoonlijk tot stand omdat men het er aangenaam toeven vindt. Het zou kunnen dat mensen daar een andere mening over hebben en liever elders hun uitingsdrang demonstreren. Soms kan een onaantrekkelijk raam of een slecht geluimde barman een reden zijn om van staminee te verhuizen en elders de grote sier te gaan maken.” 

 

Dank aan: Nadia Bijl, Anke Bressinck, Jelle Clarisse, Tamar Cachet, Fatima Debain, Wout De Paepe, Tille De Smet, Isabel Devriendt, Bart Douibi, Ward Dupan, Evert De Francq, Bert Ghysels, Marc Goethals, Laura Herman, Bjorn Heyzak, Ulrike Lindmayr, Stijn Maes, Brice Muylle, Luc Theuwis, Roel Lenaerts, Femke Van Belle, Daan van de Peppel, Charlotte Van de Velde, Sam Van Ingelem, Bart Vermeiren, Tobias Verstrepen en Wim Waelput. 

🏛 Truck Stop

🏛 Truck Stop

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

🏛 Limbo Variations

🏛 Architecture of Authority en/of Surface

🏛 Architecture of Authority en/of Surface

© Unknown

© Unknown

"/>

🏛 Iets in de struiken werpen wanneer zich daar iets onduidelijks beweegt

Indien Imprimitiv ‘cureert’ dan zoals gewoonlijk en toch als nog niet voordien: de vzw met haar schimmig bewustzijn geldt veeleer als een redactie. Haar leden delen wisselende artistieke achtergronden en soms ook een conflictueuze horizon. Vanuit dit uitgangspunt benaderen ze Het Paviljoen: de tentoonstelling geldt als een installatie, een nevenschikking van kunstobjecten, toegeëigend materiaal en andere, voorlopige tekens in dialoog, startend vanuit uiteenlopende praktijken, geschiedenissen, discours en manieren van kijken, denken, doen, maken. 

 

Imprimitiv vzw is Joris De Rycke, Jan Op de Beeck, Sebastien Conard, Veerle Herremans, Naninga Lens, Laura Herman, Tom Lambeens, Marlies Martens, Stijn Cremers en Jasper De Pagie.

🏛 Iets in de struiken werpen wanneer zich daar iets onduidelijks beweegt

🏛 Write of Spring

temporary flower arrangement for no particular occasion
history misty through glass walls, please throw rocks
rectangular riots 

 

A collaboration between Kasper Bosmans, Lola Lasurt Bachs & Marthe Ramm Fortun. A touristic boat and a defunct glass pavilion will serve as vessels for fading bouquets, fresh arrangements and perverted garlands. 

 

The decorated pavilion will be revealed to the public April 30th at 7 pm. Structured as informal conversations, boat trips will take place on May 7th and May 15th. Guest speakers are invited. The boat trip conversations are free and open to the public by reservation. During the exhibition, there will be unscheduled activities such as a standing invitation to refresh the floral sculptures in the pavilion.The changing dynamics and happenings during the exhibition period will be captured in a pamphlet, to be released on the closing day of the exhibition, June 1st. 

🏛 Write of Spring

🏛 Write of Spring

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

🏛 Loading

As the start of its new season Het Paviljoen opens on 25/06/2014 with the exposition LOADING. This project is a collaboration between the artists Seppe Van Den Berghe (Bruges, 1988) and Bart Vermeiren (Shoten, 1985). Sam Sterckx, the current coordinator of Het Paviljoen, invited them to collaborate for the first time in this space. 


 
As the first exhibition in a series of five, Het Paviljoen in LOADING is treated as a ‘malleable’ object instead of an exhibition space. The artists depart from this in situ experience to approach Het Paviljoen and the realization of their work as a whole, to propose to the visitor. 


 
LOADING was introduced to Seppe Van Den Berghe and Bart Vermeiren subversive to respond to the expectations of the potential visitor. Unclear from the location and function of this historical artifact, The artists also running for the roles than LOADING: The Pavilion has the big picture in hands, the public must wait in suspense. 
What you see Is not always what you get … 


 
The opening – read: ‘revelation’ – of the project takes place on Wednesday, June 25th. Starting from 19 am. This coincides with the opening of Graduation 2014: the exhibition of student art and design of the KASK. This exhibition can be visited on the same site. 

🏛 Loading

🏛 Loading

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

"/>

🏛 Time is What Happens When Nothing Else Does

We are living in a time characterized by an almost indigestible information overload. It is coloured by this slight neurosis, which is awakened as a result of social media; or due to the continuous connection with, or being stalked by work. This goes hand in hand with the insecurity of employment, and a tiring economic competition. All of these are but a few symptoms of the current digital age. 

 

But what would happen if we could freeze time? 

 

‘Time is what happens when nothing else does’ is a group show with artists Hannelore Van Dijck, Benjamin Verhoeven, Edith Dekyndt, Max Pinckers, Jesse Cremers, and Stephen Verstraete. In a surprising dialogue, and by means of in situ interventions, these artists try answering this question. Their sensorial interferences give us a different look at the direct environment of Het Paviljoen. Abstract objects are being animated, the flag is being recycled as a contemporary vanitas, and the thoughts and presence of the observer are being contemplated. 

 

Time is what happens when nothing else does is the second exhibition, in a series of five shows, where Het Paviljoen is treated as a ‘malleable’ object instead of an exhibition space. 

🏛 Time is What Happens When Nothing Else Does

🏛 Time is What Happens When Nothing Else Does

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

"/>

🏛 Art Burger Palace

For this third exhibition of the season artist Kasper De Vos transforms Het Paviljoen in an extraordinary fast food restaurant. 

 

Due to the architecture and the location of the glass pavilion, the artist was inspired to realise the Art Burger Palace exposition especially for this occasion. In dialogue with curator Nadia Bijl, both the inside and the outside of Het Paviljoen are dealt with to make it into a greasy hamburger bar. This third edition of the Art Burger Project will be the most drastic one, by which the artist combines non-edible sculptures with a site-specific happening: the artist as a fast food manufacturer who offers this sometimes synthetic, sometimes real hamburgers to the public. 

 

During the entire exhibition period, Kasper De Vos will use Het Paviljoen as his studio, preparing ‘Art Burger Menu’s’ on the spot. Like a baker – but really in the capacity of an artist – he ‘bakes’ his sculptures from behind the counter, so that the public gets the opportunity for ordering and takeaways. De Vos fabricates the Artburgers as democratic multiples referring to pop art, and considers this project as a ‘Social Sculpture’, that is literally a meeting place where visitors can participate both mentally and physically. The Art Burger Palace sees itself as an open, democratic, and anti-monumental venue, where people are free to ‘taste’ a burger, to drink a coffee or to have a cigarette. 

 

Art Burger Palace is the third exhibition in a series of five that manages Het Paviljoen as a ‘malleable’ object instead of an exhibition space pur sang. 

🏛 Art Burger Palace

🏛 Art Burger Palace

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

"/>

🏛 It’s a Kind of Magic (an exhibition in six acts)

ACT I : The Sacred and Profane Love Machine (UK)
19.02.2015 

ACT II: Peter Morrens (BE) 
26.02.2015 

ACT III: Ria Pacquée (BE)
06.03.2015 

ACT IV: Muray Gaylard (DE/SA) 
12.03.2015 

ACT V: Ryan Rivadeneyra (US)
19.03.2015  

ACT VI: Sarah & Charles (BE)
25.03.2015 

 

‘It’s a Kind of Magic’ (an exhibtion in six acts) transforms Het Paviljoen into a stage for the temporary nature of a performance: an arena made to focus on the act of performing and evoking a moment of magic. 


 
Within the visual arts ‘performance’ occupies a somewhat unique position; the artist and the audience share the moment of creation. At that particular instant the barrier that normally stands between the spectator and the creative process is omitted: everything happens simultaneously, and on a specific moment in time. The interaction between the artist, public, and nature of the event make it possible to create something elusive – perhaps even magical. 


 
Curators Geerinck & Sterckx have invited six (inter)national artists to re-define the glass paviljon as a stage where weekly one of them presents a new performance. By inviting the public in to their own practice, they try to endeavour the intangible. 
 


The start of the act is set. What happens before, during, or after, is open. All the public needs to do is arrive on time, or the momentum is gone. 

🏛 It’s a Kind of Magic (an exhibition in six acts)

🏛 It’s a Kind of Magic (an exhibition in six acts)

© Ria Pacquee

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Unknown

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

"/>

🏛 Temple of Maybe

For the fifth exhibition of this season, Samuel Vanderveken – at the invitation of Het Paviljoen – founded Erewhon*, an eight-headed group of artists. For Vanderveken, Erewhon symbolizes a place yet to be discovered; a new idea or insight into the ever-changing here and now. Temple of Maybe unites the individual views of this group of artists, who build unique universes within their individual practice, arising from specific perspectives on our present reality. 


 
Although inspired by shapes, symbols, and aesthetic features from existing (religious) beliefs, Temple of Maybe provides no alternative. Rather, it is a shelter for the multitude of possible viewpoints. The glass pavilion is thus converted into a refuge, a place for exchange, confirmation, idolatry, or a place for reflection, and contemplation. 


 
For this project, Erewhon considers what “religion” means, what form it may take, and how it is embedded in society. Religion is often summarized as a set of views or philosophies, provided with corresponding rituals, practices, symbols, compositions or forms of idolatry. In addition to science and spirituality, religion tries to offer an explanation to “inexplicable” natural wonders, and the irrationality of our human existence. 
When someone supports a particular religion or ideology, we ask ourselves whether origin, upbringing and environment play a role in this. These divergent beliefs are indeed different in approach, but similar in function. This makes it possible to imagine that a fusion of these beliefs is possible. New religions can arise, and even the artistic practice can be considered and experienced in this way. 


 
Furthermore, in this new reality, the elimination of all beliefs (whether religious, scientific, political, spiritual or economic in nature) is conceivable, so that the boundary between believing in “something” and believing in “nothing” is blurred. What happens when man lets loose of hope for improvement, of expectations that he has regarding his “gods”, and of the anxiety of a life even worse – hell if you like -, and learns to deal with the irrationality of existence? What if he just might be surprised, without the necessity of something to go by? And what role is reserved for art? These are just some (utopian) questions and concerns Erewhon releases on the visitor in Temple of Maybe. Welcome! 
 


For this project, Erewhon unites artists Oshin Albert and Melissa Mabesoone [Buren], Dominiek Colpaert, Geert KoekoeckxWarre Mulder, Tom Poelemans, Samuel Vanderveken, and Katleen Vinck. 


 
 


 
* Erewhon is the title of a book written by Samuel Butler in 1872. In this book, the name Erewhon is used to describe a fictional country that is discovered throughout the story. According to Butler, the word Erewhon has to be read as the inverse of ,nowhere’, and is pronounced as a three syllable word: E-re-whon . In 1968, Gilles Deleuze refers to ,Erewhon ‘ in his book ‚Difference and repetition’. Deleuze uses it as a synonym for ‚Ideas’. “Erewhon”, he writes, “is not just a camouflaged ,no– where’, but also a reallocation of ,now-here’.” In this context – parallel to its use in the exhibition project Temple of Maybe -, Erewhon can be interpreted as a place or idea, (yet) to be discovered in this ever changing here and now. 

🏛 Temple of Maybe

🏛 Temple of Maybe

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Tobias Verstrepen

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

🏛 Penultimate shots

Penultimate Shots is the sixth and last exhibition of Het Paviljoen this season. This short three-day exposition closes this Paviljoen-year of artistic coördinator Sam Sterckx. An intense last show that also marks the beginning of the next season. For this project, Het Paviljoen asked the exhibition collective DRIEWERF H to invite artist Benjamin Verhoeven. Verhoeven fills the location of Het Paviljoen starting from a cinematographic scene that he literally brings into the space. 
 


In cinema, a Penultimate Shot indicates the second last shot of the film. It implies the action just before the unveiling of the plot. The image, prior to the conclusion. The beginning of the end. As in all other projects this season, Het Paviljoen approaches its space as a malleable object rather than an exhibition space par excellence. For Penultimate Shots the space serves as a scenery for the physical reproduction of a camera movement. Het Paviljoen becomes a place between film and reality. An ambiguous framework where inside and outside meet and where the spectator is confronted with what you see and what can not be seen. 


 
Benjamin Verhoeven (°1990) graduated as Master of Arts at School Of Arts – KASK Gent. In his installations an projections he examins the structures that occur in audiovisual madio and how they can be translated in social contexts. 
 


DRIEWERF H is a collective of curators. They organize in various locations site-specific projects, in which wonder and experience are key. 
DRIEWERF H provides a platform for contemporary, experimental and participatory projects, always starting from a dialogue between themselves, the artist and the audience. 
DRIEWERF H is: Saraï Cachet, Ward Dupan and Sam Sterckx.

🏛 Penultimate shots

🏛 Penultimate shots

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

© Unknown

"/>

📮 Le souhait de disposer

Dingen

 

“ The intensification of space can only be achieved by a constant modification of space, by making space dynamic.” (Constant)

 

“ Telkens als zij thuiskomt en een deur opendoet, stapt zij een zwarte kamer binnen waarin er een ding van mij staat. En dat ding is nu ook haar ding geworden, en dat charmeert mij.” (Koenraad Dedobbeleer)  

 

De ramen van een glazen paviljoen zijn manshoog afgeplakt met bruin pakpapier. Boven de deur hangt er een lichtje dat de ingang markeert, maar je kan niet naar binnen. TL-lichten die de ruimte moeten verlichten, flikkeren. Tegen één van de ramen hangt een foto waarop een man grotendeels schuilgaat achter een stadsplan dat hij heeft opengevouwen en bekijkt. Achter het paviljoen ten slotte staat een trapje waarop de kijker over het pakpapier heen kan kijken, zodat hij in het paviljoen een kleine structuur van gekleurde rietjes ziet liggen. De structuur is deels zwart geverfd.  

 

Een gebouw is een plek. Het veronderstelt een verschil tussen binnen en buiten en erin rondkijken of rondlopen veronderstelt ook een begrip van tijd en van ruimte. Koenraad Dedobbeleer lijkt het paviljoen echter te hebben ontdaan van dat begrip. Het licht flikkert en suggereert een fragmentering van de tijd in flitsen van TL, en de structuur van rietjes is eigenlijk te banaal om de ruimte te kunnen herijken en er kunst van te maken, terwijl de man met zijn hoofd achter het stadsplan ook niet veel goeds laat vermoeden.  

 

Kunst wil soms alles tegelijk: een beeld zijn, een plek zijn en samenvallen met het leven. Dedobbeleer zet zulke pretenties van de kunst te kijk. Je kan niet alles willen. Als de utopie te groot wordt, vind je de weg niet meer terug. In 1956 begon Constant aan zijn project New Babylon. Kunst en leven moesten worden gelijkgeschakeld en het verschil tussen binnen en buiten werd ondergeschikt aan een onbegrensde creativiteit. Later keerde hij terug naar het schildersdoek, waarop de bewoners van New Babylon elkaar begluurden, verkrachtten en de kop insloegen.  

 

Terwijl Constant een programma voorstelde waarin kunst en leven moesten samenvallen, maakt Koenraad Dedobbeleer in de eerste plaats dingen. Die dingen komen terecht in zijn eigen leven en dat van vrienden of mensen die ervoor willen betalen. De kunst van Koenraad Dedobbeleer staat vaak in woonkamers of andere plekken waar geleefd wordt. Plekken die worden verondersteld ijkpunten te zijn voor een mensenleven. Op zulke plekken lijkt het onderscheid tussen kunst en niet-kunst voor de buitenstaander scherp gemarkeerd, maar de bewoners zelf weten zich na een tijdje gewoon met min of meer vertrouwde dingen omringd. De kunst hoeft niet samen te vallen met het leven, maar ze wordt er wel een deel van.  

 

“ Net als beeldende kunst of literatuur is architectuur in staat de continuïteit van het gewone op te schorten en een moment van intensiteit te genereren, waarbij het vanzelfsprekende even op losse schroeven komt te staan. Het specifieke aan architectuur is echter haar verwevenheid met de dagelijkse leefwereld. Architectuur vormt een dagelijks levenskader en het dagelijkse is moeilijk in overeenstemming te brengen met het permanent onrustwekkende.” (Hilde Heynen)  

 

Architectuur moet vertrouwd genoeg kunnen worden, zodat iemand erin kan wonen. Je zou dat een compromis kunnen noemen, en de kunst van Koenraad Dedobbeleer is ook zo’n compromis. De dingen die hij maakt, reveleren het moderne wonen, maar bieden ook troost: de moderniteit hoeft nog niet onbewoonbaar te worden verklaard. De kunst is de dreiging te snel af, door haar op een ironische manier te reveleren: ze verzoent het wonen op een plek en het verschil tussen binnen en buiten dat het wonen veronderstelt, met de onrust van die moderniteit en van het leven zelf.  

 

De verzoening met die onrust is een permanente opgave. In het paviljoen in Gent stelt Dedobbeleer daarom de premisses van die onrust nog eens scherp. Wie de kunst wil laten samenvallen met de plek waar ze te zien is, bijvoorbeeld, houdt geen ijkpunten meer over: de tijd begint te flikkeren, de ruimte wordt futiel en het leven wordt onmogelijk.  

 

Lars Kwakkenbos

📮 Le souhait de disposer

📮 Le souhait de disposer

© Thomas Dhanens

© Thomas Dhanens

© Thomas Dhanens

© Thomas Dhanens

© Thomas Dhanens

© Thomas Dhanens

© Thomas Dhanens

"/>

📮 Salle de dessin et coin pittoresque

Raphaël Van Lerberghe spreidt een heel pallet tentoon van beelden, tekeningen en installaties die telkens hun weerklank vinden in een toegeëigende expositieruimte. Hij tracht hierdoor zin te geven aan de gebruikte ruimten, wat resulteert in een polyfonische beeldtaal, die zich telkens weer uniek en verrassend toont. Die specifieke aanpak van de ruimte straalt dan weer af op de werken zelf. Elk beeld krijgt zo een bewegende horizon en creeert een nieuw geheel. De ruimte vibreert en vult zich met tekens en figuren. 

Door het ontwikkelen van een schimmenspel, een spel van verschijnen, afschermen en transparantie, maakt de kunstenaar van vage referentiepunten een vals baken dat uitnodigt om de tijd en de ruimte van een opduikende herinnering uit ons geheugen te evoceren en te herbeleven. 

 

Van Lerberghe gebruikt een rijk gevuld archief, een opstapeling van alledaagse evidenties, bijeengesprokkeld om hun narratieve en poëtische mogelijkheden: een reeks toeristische ansichtkaarten, dagbladtitels, ouderwetse gravures uit een encyclopedie… , een alom bekend universum opgebouwd uit mythes in wording en herinneringen die we liever zouden vergeten. 

Men zou bijna kunnen zeggen dat Raphaël Van Lerberghe niets openbaart over deze gevonden beelden. Hij ‘organiseert’ louter hun aanwezigheid. 

Ze worden niet gemanipuleerd in een of andere vorm waarbij ze een begin- of eindpunt van een tautologisch gegeven zouden kunnen zijn. 

Integendeel, door subtiele ingrepen zoals kleine herschikkingen, het maskeren dan wel opblazen, worden de gevonden beelden gebruikt als bindmiddel voor een zintuigelijke ervaring. Sluw spelend met  gegevens als transparantie, het verdwijnen of het overdrijven, zaait Raphaël Van Lerberghe totale verwarring en verplicht hij onze blikken verder te reiken dan de zekerheden die ons beloofd werden. Het kleinste detail van een gelaatstrek, een fragmentje van een fotografisch detail of tekst nodigen uit om alle gekende interpretaties los te laten en ons onbevangen te laten leiden. 

 

Binnendringen in dit universum en het tot zich nemen van de fragiliteit die er van uitgaat resulteert noodzakelijkerwijs in een opslorpende ervaring, waarbij men zich laat verrassen door raadsels en begint te twijfelen aan de gevestigde orde als bron van wat zichtbaar of denkbaar is. 

In een poging om onze omgang met begrippen zoals realiteit omver te werpen en zodoende nieuwe waarheden te ontdekken, werkt Raphaël van Lerberghe aan de emancipatie van onze inzichten. 

📮 Salle de dessin et coin pittoresque

📮 Salle de dessin et coin pittoresque

© Sylvie Ginis

© Sylvie Ginis

© Sylvie Ginis

© Sylvie Ginis

© Sylvie Ginis

© Sylvie Ginis

"/>

📮 World Wide Winter

Het lijkt een valabele vraag die echter slechts sporadisch werd opgeworpen: “Waartoe diende het kioskgebouw in feite?” Door zijn achtergrond in de architectuur was dat nochtans één van de eerste opgaven waarbij Pieterjan Ginckels stilstond. De situering van het gebouwtje – nabij de ingang van het neogotische complex op de Bijlokesite – is alleszins vreemd, net als de structuur op zich: een volledig door glas omsloten box met slechts een deur en een zitbank. Op het eerste zicht is het ding als een architecturale grap: volledig misplaatst, in alle betekenissen van dat woord. Het komt de voorbijganger voor als compleet nutteloos, maar het is er wel. Als zodanig is het bouwsel an sich haast artistiek op te vatten. 

Toch had de kiosk wel degelijk een functie, zoals Ginckels te weten kwam: het moet gediend hebben als wachtruimte voor moeders die met hun baby’s op medische controle gingen in het hoofdgebouw. Het was als het ware een overdekte parking voor kinderwagens en in die zin –als transitplek – een ware non-lieu. Maar de specifieke nutswaarde vervloog en de kiosk was schijnbaar gedoemd om te verdwijnen in het licht van de renovatie van de gehele site. 

Als tentoonstellingsplek – de tweede bestemming die de Gentse Academie recent aan de kiosk gaf – zou het bekende etiket van socioloog Marc Augé evenzeer van toepassing kunnen zijn. Het geheel werd zonder veel aanpassingen omgeturnd tot een ruimte die door kunstenaars kan worden geïmpregneerd met een verse inhoud. Ginckels stelt daarbij de terechte vraag over wélke inhoud het dan wel precies gaat, en in welke mate de leegte niet gedefinieerd wordt door de begrenzingen in het hoofd van de toeschouwer, eerder dan via de materiële afbakening van het glazen omhulsel. 

Het glas maakt de leegte overigens ogenschijnlijk tegenstrijdig; de doorkijk haalt buiten naar binnen en vice versa. In het specifieke architecturale discours zinspeelt men veelvuldig op openheid, maar de kiosk kom je bijvoorbeeld niet in, tenzij de deur geforceerd wordt. Of de ramen ingegooid worden: een banale, vernielzuchtige en antisociale handeling, maar evengoed een statement of zelfs een activiteit met enige esthetische waarde. Gebroken glas reflecteert immers het licht en fragmenteert spiegelingen. Eén van de verfoeilijkste passages uit de geschiedenis wordt dan ook aangeduid met een karakteristiek en mooi woord: de Kristallnacht. In dit voorbeeld wordt de vernietiging van het glas en van een volk verdoezeld. 

Ginckels’ interventie speelt met de idee van de potentie en tegelijk perversie van in- en exclusie: de ruiten van de kiosk lijken naar binnen te zijn geklapt, maar niets is minder waar: ze blijken ontdubbeld en de ruimte blijft afgesloten, enkel penetreerbaar door de blik van de passant. De scherven zijn aanwezig, hoewel de destructieve act verdampte of zelfs nooit heeft plaatsgevonden en aldus een mogelijkheid suggereert. Hij schijnt daarmee expliciet te verwijzen naar het toekomstige lot van pandje. Een visionaire geste? De kiosk zal hoe dan ook effectief gesloopt worden en fysiek verdwijnen maar de gedachte aan de kinderen die er lagen te schreien, aan de trotse maar ietwat ongeruste moeders die er zaten en aan de kunst die er getoond werd en velen verraste, blijft hangen. 

Middenin laat daarbij een vreemd stapeltje zijn licht schijnen op de stukken glas. Bestaande uit een basis van platen uit piepschuim en enkele TL-lampen waarop houtblokken rusten, doet deze sculptuur onwillekeurig aan een haardvuur denken. Maar dan wel een gefingeerd exemplaar, waarvan de warmte en knusheid ver zoek is. Het ding produceert geen rook, geen geknetter, geen hinderlijke geur en geen assen. Evenmin zorgt het voor een aangename, natuurlijke gloed. In feite gaat het hier om science fiction in zijn puurste vorm: een mogelijk toekomstbeeld uitgaand van bestaande representaties uit het heden. Stel je een haard voor zoals dat er in de verre toekomst zou kunnen uitzien. Onherroepelijk wordt dan uitgegaan van bekende elementen; het resultaat zal dus steeds beperkt en knullig zijn. 

Wat verderop, op een grasveldje voor het Bijlokegebouw aan de Jozef Kluyskensstraat, prijken enkele houten staketsels. Deze palen bakenen het volume van de oorspronkelijke kiosk af. Een gelijkaardige praktijk wordt door architecten wel eens gebruikt om opdrachtgevers, buurtbewoners en overheden een idee te geven van de te bouwen vorm op een bepaalde site. De balken construeren en constitueren een pril heden, maar geven simultaan een eerste aanzet naar wat later zal zijn. In Zwitserland, een land dat bekend staat om zijn progressieve omgang met de bouwkunst, is dit een verplicht principe; het is hier dat Ginckels deze idee oppikte. 

Maar de kunstenaar draait in eerste instantie het beginsel om: in plaats van te verwijzen naar een nieuw op te trekken complex, refereert het werk naar de reeds bestaande kiosk. Het is een replica die opener is dan het origineel, maar paradoxaal genoeg tevens afsluit. Daarbij koloniseert deze pseudokiosk een vacuüm dat later door anderen naar believen kan worden ingevuld, of om het met een Deleuziaanse term te stellen: de ware kiosk reterritorialiseert zichzelf. Het neemt opnieuw bezit van een andere ruimte en tegelijk van nieuwe betekenissen, net zoals Ginckels het concrete gebouwtje eerder invoegde in nieuwe semantische, sociale en discursieve ‘plaatsen’. 

Ook de titel van dit aanvullende werk  – ‘Heimatschutz’ – haalde de kunstenaar uit Zwitserland, dat zich altijd gepositioneerd heeft als een insulair land, vasthoudend aan een vorm van kunstmatige neutraliteit. De term verwijst naar wat bij ons monumentenzorg wordt genoemd, maar omhelst veel meer dan dat. Het kan gelezen worden als een extreem politiek beladen woord, het staat namelijk letterlijk voor een bescherming van wat eigen is aan een mens of een volk. Maar ook het begrip Heimat is leeg, open en kan op verschillende manieren gevuld worden binnen de lijnen die het voor zichzelf uitzet. Net zoals de kunst van Ginckels. 

 

Tom Nys, 2007.

📮 World Wide Winter

📮 World Wide Winter

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Pieter-Jan Ginckels

© Pieter-Jan Ginckels

"/>

📮 Het credo (alias de poëtica) van een suicide sensor

📮 Het credo (alias de poëtica) van een suicide sensor

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Honoré δ'o

© Honoré δ'o

© Honoré δ'o

© Honoré δ'o

© Honoré δ'o

© Honoré δ'o

"/>

📮 Sun-lite

📮 Sun-lite

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

© Stefaan Dheedene

"/>

📮 Slow Fast

📮 Slow Fast

© Geert Goiris

© Geert Goiris

© Geert Goiris

© Geert Goiris

© Geert Goiris

"/>

📮 Painting China Now

📮 Painting China Now

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

"/>

📮 BLOB

📮 BLOB

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

"/>

📮 Portrait of the Artist as a Dice Man

📮 Portrait of the Artist as a Dice Man

© Bert Van den Abeele

© Wim Waelput

© Freek Wambacq

© Freek Wambacq

© Freek Wambacq

© Freek Wambacq

© Freek Wambacq

"/>

📮 KIOSK ROYAL

📮 KIOSK ROYAL

© Dirk Pauwels

© Dirk Pauwels

© Dirk Pauwels

© Dirk Pauwels

© Dirk Pauwels

© Dirk Pauwels

© Dirk Pauwels

"/>

📮 One Man Show – One Man Band

📮 One Man Show – One Man Band

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

"/>

📮 Inventory of the Crypt of Civilization

📮 Inventory of the Crypt of Civilization

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Wim Waelput

"/>

📮 Proposal for a discotheque

📮 Proposal for a discotheque

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

"/>

📮 I kiss your ectoplasm, like I would a shark

📮 I kiss your ectoplasm, like I would a shark

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

"/>

📮 The World Turned Upside Down

📮 The World Turned Upside Down

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

"/>

📮 We Will Never Surrender

📮 We Will Never Surrender

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

"/>

📮 Kiosk der Emotionen

📮 Kiosk der Emotionen

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Bert Van den Abeele

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

© Marijke Respeel

"/>

ABOUT

English

Het Paviljoen (‘the pavilion’) refers to the glass pavilion in the front yard of the Cloquet building on the Ghent Bijloke campus. It’s an experimental space for contemporary art which has been inhabited by multiple residents since 2006. Het Paviljoen is part of KASK / School of Arts. It has and will always serve as a collaborative space between students and renowned artists.

History

Het Paviljoen was built near the old maternity ward of the Bijloke hospital at the beginning of the previous century. It was used as a waiting area for pregnant patients, as doctors wanted to minimize the risk of them contracting any diseases in the main building. When the maternity ward got its own separate building on the Bijlokekaai, Het Paviljoen served as a dumping site for nuclear waste until the hospital moved away in 1983. It was empty and in decay until the University College Ghent/KASK started reconstructing the Cloquet building around 2000. Ever since, Het Paviljoen served as an autonomous space for experimental and contemporary art. This website offers an overview of all the residents of Het Paviljoen since 2006.

Nederlands

Het Paviljoen verwijst naar het glazen paviljoen in de voortuin van het Cloquet-gebouw op de Bijlokesite in Gent. Het is een ruimte voor hedendaagse en experimentele kunst waar meerdere artistieke projecten hebben plaatsgevonden sinds 2006. Het Paviljoen maakt deel uit van KASK / School of Arts. Het gebouw dient dan ook regelmatig als ruimte voor samenwerkingen tussen studenten en erkende kunstenaars.

Historiek

Het Paviljoen werd nabij de oude materniteitafdeling van het Bijlokeziekenhuis gebouwd aan het begin van de vorige eeuw. Het diende aanvankelijk als wachtruimte voor zwangere patïentes om contact met de zieken in het hoofdgebouw en eventuele besmettingen te vermijden. Nadat het moederhuis verhuisde naar een pand op de Bijlokekaai werd Het Paviljoen gebruikt als een stortplaats voor kernafval. Het werd ontruimd toen het ziekenhuis sloot in 1983. Na meer dan 20 jaar leegstand werd Het Paviljoen opnieuw tot leven gebracht als een autonome ruimte voor hedendaagse kunst. Deze website biedt een overzicht van alle residenten van Het Paviljoen sinds 2006.

CONTACT

Het Paviljoen
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent

Contact & info